Missie & visie

Visie op de ontwikkeling van het kind

Vanaf het moment dat een kind geboren wordt maakt het deel uit van de maatschappij. Het kind leert, groeit en ontwikkelt zich bij en door anderen. Deze ander versterkt het ontwikkelproces van het kind doordat er interactie is en de ander een beroep doet op het kind. Dit kan zo klein zijn als ‘Zullen we samen met de blokken spelen” en zo groot zijn als “wil je op mij stemmen tijdens de Tweede Kamer verkiezingen”.

Wij spelen een belangrijke rol in de ontmoeting tussen het kind en de ander. Het kind ontmoet leeftijdsgenoten, oudere en jongeren kinderen, pedagogisch professionals, leerkrachten, onderwijsassistenten en andere pedagogische en/of educatieve professionals. Al deze anderen hebben een betekenisvolle rol in de ontwikkeling van het kind, niet als uitvoerders van een plan, maar als mede-betrokkenen in een gedeelde praktijk.

Het is onze opdracht om de ontwikkeling van het kind vanaf de geboorte tot aan de overstap naar het voortgezet onderwijs zo goed mogelijk te ondersteunen. Het is voor onze kinderen vanzelfsprekend dat er van alles te ontdekken is tijdens de eigen ontwikkeling, waarbij ontdekken soms ook betekent: zoeken, twijfelen of even niet weten.

Ontwikkeling gebeurt altijd. Het is een continuproces dat wordt versterkt door de aanwezigheid van anderen. Elk kind heeft andere ‘anderen’. Wij kijken dan ook naar de ontwikkeling als een persoonlijk proces. Elk kind is uniek en ontwikkelt zich op zijn eigen manier. Het is onze taak om de ondersteuning aan te passen aan het kind en niet andersom.

Tegelijkertijd zijn er naast het individuele kind altijd ook andere kinderen. Ook zij verdienen een zo goed mogelijke ondersteuning. Daarom bieden wij duidelijke kaders waarbinnen kinderen zich kunnen ontwikkelen. Deze kaders bieden veiligheid en houvast en maken het mogelijk om recht te doen aan verschillen, zonder deze verschillen te willen wegwerken of normaliseren.

Wij gaan ervan uit dat kinderen een natuurlijke nieuwsgierigheid hebben om te leren en zich te ontwikkelen. Daarom stimuleren wij deze ontwikkeling van het kind. We dragen hieraan bij door plezier en belangstelling voor het aanbod te voeden. Dit doen we onder andere door kinderen aan te spreken vanuit een groeimindset. Tegelijkertijd erkennen wij dat leren niet altijd zichtbaar, lineair of maakbaar is. Ook momenten van weerstand, stilstand of terugtrekking horen bij ontwikkeling en verdienen pedagogische aandacht.

Het kind dat sterk denkt vanuit een vaste mindset gaat ervan uit dat persoonlijke eigenschappen vastliggen. Een kind dat denkt vanuit een groeimindset gelooft dat het zich kan blijven verbeteren en ontwikkelen. Talenten en kwaliteiten zijn daarbij een startpunt. Door inzet, ervaring en oefening kan een kind groeien. Uitspraken als ‘Van proberen kun je leren’, ‘ik kan het nog niet’ en ‘Fouten maken mag’ zijn daarom regelmatig te horen binnen onze muren, waarbij fouten niet worden gezien als middel tot succes, maar als volwaardig onderdeel van mens-zijn.

Wij erkennen dat niet elk kind altijd wil of kan groeien op het moment dat wij dat wenselijk achten. Tegelijkertijd nemen wij de verantwoordelijkheid om kinderen niet te laten stilstaan in wat hen belemmert, ook wanneer dat spanning of weerstand oproept.

Om zich te kunnen ontwikkelen is het belangrijk dat een kind zich veilig en vertrouwd voelt. Voorspelbaarheid, structuur en duidelijkheid dragen hieraan bij. Daarom kent onze school-dag een herkenbare opbouw en werkt het kind met vertrouwde gezichten. Vanuit deze basis kan het kind zich ontwikkelen en groeien, in het tempo dat past bij het kind zelf.

Voor jonge kinderen krijgt ontwikkeling vorm in nabijheid, zorg en herhaling. In de kinderopvang bieden pedagogisch professionals een veilige basis waarin kinderen zich lichamelijk en emotioneel gezien weten. In dagelijkse momenten van verzorging, spel en samenzijn bouwen kinderen vertrouwen op, leren zij zichzelf reguleren en ontdekken zij de wereld in hun eigen tempo. Deze pedagogische basis vormt een onmisbare schakel in de doorgaande ontwikkeling binnen ons gebouw

Nabijheid en zorg zijn voor ons geen doel op zich, maar een tijdelijke pedagogische ondersteuning die erop gericht is dat kinderen stap voor stap leren zichzelf te reguleren en verantwoordelijkheid te dragen.

Onze school is een omgeving waar kinderen leren samenleven. Dit doen we door verbondenheid en vertrouwen tussen kinderen, ouders en professionals te stimuleren en uit te dragen. Kinderen leren dat zij kunnen groeien door de ontmoeting met anderen die soms hetzelfde, maar soms ook anders in het leven staan dan zijzelf. Juist in die verschillen ontstaan vragen, frictie en nieuwe perspectieven die betekenisvol zijn voor opvoeding en onderwijs.

Samenwerken met ouders betekent voor ons niet dat alle wensen altijd gehonoreerd worden, maar dat we in dialoog blijven vanuit onze professionele en pedagogische verantwoordelijkheid voor het kind.

Een positieve kijk van professionals op de ontwikkelingsmogelijkheden van kinderen vormt de basis voor onderwijs en opvang die laat groeien. Effectieve feedback en begeleiding richt zich in de eerste plaats op het leer- en groeiproces en pas daarna op prestaties. Kinderen worden zo actief betrokken bij hun eigen ontwikkeling en leren op een reflectieve manier naar hun handelen en leren kijken. Dit draagt bij aan het vormen van een realistisch zelfbeeld.

Naast de invloed van de professional is er een belangrijke rol weggelegd voor een breed scala aan spel- en werkvormen: zelfstandig, samen of in groepjes. In deze variatie ontstaat ruimte voor initiatief van het kind én voor het aangesproken worden van de professional door wat het kind laat zien. Voor jonge kinderen is spel geen middel, maar de manier waarop zij betekenis geven aan hun ervaringen en relaties.

Waar wij voor staan als het schuurt

In de ontwikkeling van kinderen ontstaan momenten van spanning, weerstand en ongemak. Juist in deze momenten wordt zichtbaar waar wij voor staan. Wij geloven niet dat alle spanning vermeden moet worden, noch dat ieder verlangen van een kind of ouder leidend is. Ontwikkeling vraagt soms om begrenzing, vertraging en het uithouden van ongemak.

Wanneer belangen botsen (tussen kinderen onderling, tussen kind en groep of tussen ouders en professionals) nemen wij onze pedagogische verantwoordelijkheid. Dat betekent dat wij keuzes maken die niet altijd gemakkelijk zijn, maar waarvan wij geloven dat ze bijdragen aan de brede ontwikkeling en het welzijn van het kind op langere termijn.

Wij kiezen ervoor om kinderen niet te beschermen tegen elke vorm van moeite, maar hen te begeleiden in het omgaan met moeite. We bieden nabijheid waar nodig, maar laten ook los waar dat kan. We luisteren naar ouders, maar blijven staan voor onze professionele opdracht. We zoeken de dialoog, zonder ons pedagogisch kompas los te laten.

In deze houding zien wij opvoeden, onderwijzen en begeleiden als een gezamenlijke, maar niet vrijblijvende verantwoordelijkheid.

Onze identiteit

Bij onze identiteit zien wij dat een belangrijk doel van ons is om kinderen te helpen opgroeien tot vrije, zelfstandige burgers, die kritisch kunnen denken en handelen. Tijdens het opgroeien is de ontmoeting met anderen (zowel bekenden als onbekenden) belangrijk. Door deze ontmoeting leert het kind zichzelf en zijn eigen meningen en opvattingen kennen. In de ontmoeting met de ander, in de breedste zin van het woord, wordt het kritisch denken en handelen en reflecteren op eigen meningen en opvattingen gestimuleerd.

Voor jonge kinderen krijgt levensbeschouwing vorm in het dagelijks samenleven. In nabijheid, zorg, rituelen en voorbeeldgedrag ervaren zij wat het betekent om gezien te worden, samen te delen, te wachten, te zorgen en respectvol met elkaar om te gaan. Pedagogisch professionals geven deze waarden voor door hoe zij omgaan met kinderen, ouders en collega’s, en door aandacht te hebben voor verwondering, vieren en betekenisvolle momenten in het alledaagse.

Als formele samenwerkings verenigt de het openbare en christelijke perspectief van de voormalige scholen. Kinderen doen, op een bij hun leeftijd passende manier, kennis op over de verschillende levensbeschouwelijke tradities en andere zingevingsbronnen waaronder de christelijke traditie en andere godsdienstige en seculiere tradities en bronnen. De vertaling van deze kennis naar persoonlijke betekenisverlening en herkenbare levenservaring is daarbij het speerpunt. De verschillende tradities en bronnen worden bewust door de professional aangereikt, waardoor de kinderen aan het denken worden gezet.

Uitgangspunten

Bij ons is er ruimte en aandacht voor het nadenken en in gesprek gaan over levensbeschouwelijke vragen. We willen kinderen leren zelfstandig en kritisch vragen te stellen over en kennis te laten maken met levensbeschouwelijke thema’s en daarover met anderen de dialoog aan te gaan. Dit bieden wij planmatig, structureel en voor alle leeftijden aan. Voor jonge kinderen krijgen deze uitgangspunten vorm in het dagelijks handelen en samenleven. Zij stellen nog geen expliciete levensvragen, maar ervaren waarden via spel, rituelen, verhalen, zorgmomenten en voorbeeldgedrag van volwassenen.

Door samen te vieren, te delen, te wachten, te zorgen en verwondering ruimte te geven, maken jonge kinderen op een vanzelfsprekende manier kennis met verbondenheid, respect voor verschillen en zorg voor de wereld om hen heen.

Wij richten ons met een samenhangend programma daarbij op de volgende doelen:

• Persoonlijke bestaansverheldering: nadenken over wie je bent en wat je belangrijk vindt in het leven;

• Het oefenen in verbondenheid met de mensen in de omgeving van de leerlingen: leren hoe het zoeken naar verbinding bijdraagt aan goed samenleven in de groep, de wijk en het dorp;

• Omgaan met verschillende levensbeschouwelijke, maatschappelijke en culturele overtuigingen en seksuele oriëntaties die door andere mensen in de kleine en grote samenleving uitgedrukt worden: kinderen leren hoe ze vanuit gelijkwaardigheid kunnen omgaan met verschillen en overeenkomsten in levenswijzen en -visies;

• Reflectie op milieuvraagstukken en -activiteiten en de eigen verantwoordelijkheid van de leerlingen voor de aarde, de dieren en het milieu;

• Kennis (theoretische) van en begrip voor verschillende levensbeschouwelijke tradities en zingevingsbronnen zoals die vanuit de (Nederlandse) geschiedenis en in de moderne tijd overgeleverd worden: kinderen leren hierdoor hoe die aangereikte tradities en bronnen van betekenis kunnen zijn voor hun eigen leven.

Wat deze visie betekent voor de professional

Werken bij ons vraagt van professionals dat zij handelen vanuit relatie, verantwoordelijkheid en reflectie. Ontwikkeling wordt gezien als een gezamenlijke verantwoordelijkheid, waarin afstemming met collega’s en ouders essentieel is.

Van professionals wordt verwacht dat zij niet wegkijken bij spanningen, maar deze benoemen en begeleiden. Zij stemmen hun handelen af op het kind, zonder grenzeloos te worden, en maken bewuste keuzes in het belang van het kind en de groep.

Spel, zorg en leren worden gezien als volwaardige pedagogische praktijken. Professionals nemen verzorgingsmomenten serieus, erkennen de waarde van spel en accepteren dat ontwikkeling niet altijd direct zichtbaar is. Daarnaast werken zij met ouders in partnerschap, waarbij ruimte is voor dialoog, maar ook voor professionele autonomie. Reflectie op het eigen handelen en het openstaan voor feedback zijn vanzelfsprekende onderdelen van het werk.

Wat deze visie concreet betekent voor de professional

Deze visie betekent dat je dagelijks handelt vanuit de overtuiging dat ontwikkeling plaatsvindt in relatie, context en tijd. Deze visie vraagt van professionals niet alleen betrokkenheid, maar ook bewuste keuzes in hoe zij hun werk vormgeven.

1. Je werkt relationeel, niet individueel

Je ziet de ontwikkeling van een kind nooit los van:

• de groep,
• collega’s,
• ouders,
• en jezelf als professional.

Dat betekent concreet:

• je handelt niet solistisch;
• je stemt af, deelt observaties en zoekt samenhang;
• wat jij ziet of voelt, breng je in bij het team.

Ontwikkeling is een gezamenlijke verantwoordelijkheid, geen individuele casus.

2. Je neemt verantwoordelijkheid, ook als het schuurt

Deze visie vraagt dat je:

• niet wegkijkt bij lastig gedrag;
• niet wacht tot “iemand anders” het oppakt;
• en niet alles gladstrijkt om de rust te bewaren.

Concreet betekent dit:

• je spreekt kinderen aan op gedrag;
• je bespreekt zorgen met ouders, ook als dat spanning oplevert;
• je maakt keuzes die misschien vandaag ongemakkelijk zijn, maar op langere termijn helpend.

3. Je stemt af op het kind, zonder grenzeloos te worden

Je past je begeleiding aan het kind aan. Maar niet onbeperkt.

Dat betekent:

• je biedt nabijheid waar nodig;
• je laat los waar het kan;
• je ondersteunt, zonder over te nemen.

Voor jonge kinderen betekent dit veel zorg en herhaling; voor oudere kinderen betekent dit steeds meer ruimte en verantwoordelijkheid.

Afstemmen is iets anders dan alles laten gebeuren.

4. Je ziet spel, zorg en leren als volwaardige pedagogische praktijken

Dit betekent:

• zorg is pedagogisch handelen;
• spel is geen pauze, maar betekenisvol;
• leren is niet altijd zichtbaar of meetbaar.

Concreet:

• je neemt verzorgingsmomenten serieus;
• je laat spel bestaan zonder er altijd iets “uit te halen”;
• je accepteert dat ontwikkeling soms rommelig, traag of onzichtbaar is.

5. Je werkt met ouders in partnerschap én professionaliteit

Van jou wordt verwacht dat je:

• ouders serieus neemt als opvoedpartners;
• open communiceert over wat je ziet en doet;
• verschillen benoemt in plaats van vermijdt.

Concreet:

• je luistert, maar volgt niet automatisch;
• je legt keuzes uit;
• je blijft staan voor wat jij pedagogisch verantwoord acht.

6. Je reflecteert en laat je aanspreken

Deze visie vraagt dat je:

• bereid bent je eigen handelen te onderzoeken;
• feedback ontvangt én geeft;
• twijfels bespreekbaar maakt.

Dat betekent:

• niet alles zeker hoeven weten;
• wel verantwoordelijkheid nemen;
• leren zien als een doorlopend proces, ook voor jezelf.

7. Je handelt binnen kaders, maar niet op de automatische piloot

Er zijn afspraken, structuren en kaders — en die zijn er niet voor niets.

Tegelijkertijd vraagt deze visie dat je:

• niet verschuilt achter protocollen;
• niet alleen doet “wat altijd zo ging”;
• maar telkens opnieuw afweegt wat hier en nu passend is.

Professioneel handelen is afwegen, niet afvinken.